آسیب‌دیدگی در بدمینتون: کجا اتفاق می‌افتد و چگونه پیشگیری کنیم؟

یک مرور دامنه‌ای (Scoping Review) دیگر که به‌تازگی منتشر شده، نشان می‌دهد آسیب‌های اندام تحتانی به‌طور ثابت حدود ۵۸.۳ درصد از کل آسیب‌های بدمینتون را تشکیل می‌دهند. نویسندگان این مرور، علت را مستقیماً به ماهیت حرکتی بازی نسبت می‌دهند: لانج‌های سریع، پرش‌ها، فرودها و تغییر جهت‌های پیاپی (مرور دامنه‌ای PMC، آسیب در نوجوانان بدمینتون‌کار).

این الگو در سنین بالاتر هم تکرار می‌شود؛ حتی شدیدتر. مطالعه‌ای روی بازیکنان سالمند بدمینتون در سال ۲۰۲۵ نشان می‌دهد در سمت غالب بدن، ۵۱.۱ درصد آسیب‌ها در زانو و ۳۶.۳ درصد در مچ پا رخ داده است (مطالعهٔ Electronic Journal of General Medicine، ۲۰۲۵). سن اوج بروز آسیب هم مشخص است: در پسران ۱۵ تا ۱۶ سالگی و در دختران ۱۷ تا ۱۸ سالگی، درست همان سال‌هایی که بدن به‌سرعت در حال رشد و تغییر است.

یک مطالعهٔ بیومکانیکی که مستقیماً روی بازیکنان بدمینتون انجام شده، رابطهٔ خستگی و پیچ‌خوردگی مچ پا را اندازه‌گیری کرده است. نتیجه روشن است: با افزایش خستگی در طول بازی، ریسک پیچ‌خوردگی مچ پا هم بالا می‌رود؛ چون بدن خسته، کنترل عصبی-عضلانی کمتری روی فرود و تغییر جهت دارد (Herbaut & Delannoy، Journal of Sports Sciences، ۲۰۲۰). این یافته نکتهٔ مهمی برای ست‌های سوم و آخر مسابقه دارد: بیشتر آسیب‌ها، وقتی بدن دیگر تازه‌نفس نیست، اتفاق می‌افتند.

خبر خوب این است که پیچ‌خوردگی مچ پا، برخلاف بسیاری از آسیب‌های دیگر، به‌خوبی قابل پیشگیری است. یک فراتحلیل بزرگ که هفت کارآزمایی تصادفی‌شده و ۳۷۲۶ ورزشکار را بررسی کرده، نشان می‌دهد تمرین حس عمقی (Proprioceptive Training) خطر پیچ‌خوردگی مچ پا را به‌طور معنادار کاهش می‌دهد؛ این کاهش برای کسانی که سابقهٔ آسیب مچ پا دارند حتی بیشتر هم هست (فراتحلیل Journal of Science and Medicine in Sport، ۲۰۱۵).

یک مطالعهٔ تخصصی‌تر در سال ۲۰۲۵، این موضوع را مستقیماً روی بازیکنان بدمینتون با پای پرونیت (کف پای صاف) آزمایش کرده است. پژوهشگران این گروه از بازیکنان را به دو دسته تقسیم کردند: یک گروه فقط گرم‌کردن اختصاصی بازی انجام داد و گروه دیگر، تمرین حس عمقی مچ پا را هم به برنامه‌شان اضافه کرد. نتیجه، بهبود محسوس عملکرد و پایداری در گروه دوم بود (مطالعهٔ Journal of Clinical and Diagnostic Research، ۲۰۲۵). تمریناتی مثل ایستادن تک‌پا روی سطح ناهموار یا تخته تعادل، نمونه‌های ساده و در دسترس این نوع تمرین هستند.

کنار تمرین حس عمقی، چند اصل ساده هم می‌توانند ریسک آسیب را کاهش دهند: گرم‌کردن پویا پیش از هر جلسه (نه کشش ایستا)، استفاده از کفش مخصوص سالن با کف چسبنده و مناسب چرخش سریع، و توجه به علائم خستگی در ست‌های پایانی مسابقه. برای تقویت پایه‌ای عضلات اطراف زانو و مچ پا، تمرینات بدنسازی بدمینتون در خانه می‌تواند نقطهٔ شروع خوبی باشد. تمرینات هماهنگی عصب-عضله مثل نردبان چابکی هم، به‌طور غیرمستقیم همان کنترل عصبی-عضلانی را تقویت می‌کنند که مرور علمی بالا روی اهمیتش تأکید داشت.

آسیب در بدمینتون، بخشی طبیعی از ماهیت پرحرکت این ورزش است؛ اما تصادفی نیست. داده‌ها به‌روشنی نشان می‌دهند زانو و مچ پا، بیشترین ریسک را دارند و خستگی، این ریسک را تشدید می‌کند. خبر خوب این است که علم، راهکار مشخصی هم برای این مشکل دارد: تمرین حس عمقی و کنترل بار تمرینی. بازیکنی که چند دقیقه از هر جلسه را به این تمرینات اختصاص می‌دهد، احتمال زیادی دارد سال‌های بیشتری بدون آسیب جدی، در زمین بماند.

برای مطالعهٔ بیشتر دربارهٔ اصول تمرینی و فنی بدمینتون، سری بزنید به
وبلاگ آکادمی بدمینتون هیرو، مرجعی کامل برای علاقمندان به رشته بدمینتون.